«Η Ιωνία είναι ένα καινούργιο κεφάλαιο που ανοίγει με ανθρώπους που έχουν όρεξη και πείσμα να πετύχουν»
Σε έναν χώρο που πολλές φορές η αφοσίωση δεν αρκεί και η αναγνώριση έρχεται αργά – αν έρθει – η Αγγελική Βιντσιλαίου συνεχίζει να ξεχωρίζει για την αυθεντικότητα, το πάθος και τη μπασκετική της συνείδηση. Μιλάει χωρίς φίλτρα για τη σκληρή πραγματικότητα του γυναικείου μπάσκετ στην Ελλάδα, για τις δυσκολίες, τις απαιτήσεις, αλλά και για τη χαρά της καθημερινής δουλειάς. Δεν ψάχνει δικαιολογίες, λέει τα πράγματα όπως είναι, και κυρίως όπως τα έχει ζήσει.
Η καριέρα της, που περιλαμβάνει εμπειρίες εντός κι εκτός συνόρων, την καθιστά μία από τις πιο «γεμάτες» Ελληνίδες παίκτριες της γενιάς της. Και αυτή η συνέντευξη δεν είναι μια τυπική κουβέντα γύρω από καλάθια και ασίστ, είναι ένα ταξίδι μέσα στο μυαλό μιας αθλήτριας που έχει μάθει να παλεύει, να εξελίσσεται και να απαντά με δουλειά σε όσους την αμφισβητούν.
Στο weakside.gr αφήνουμε χώρο για αληθινές κουβέντες. Όχι δηλώσεις-βιτρίνα, αλλά συζητήσεις που βγαίνουν μέσα από την εμπειρία και την καθημερινότητα των ανθρώπων του αθλήματος. Η Αγγελική μίλησε όπως παίζει: με καθαρό μυαλό, μπασκετικό ένστικτο και χωρίς να φοβάται να πει αυτό που σκέφτεται. Γιατί, τελικά, αυτά είναι που μένουν.
Πως είναι να είσαι επαγγελματίας παίκτρια στην Ελλάδα; Είσαι από τις τυχερές που έχουν μεγάλη εμπειρία στο εξωτερικό και μπορούν να έχουν συγκεκριμένη άποψη.
«Αρχικά δεν είμαι σίγουρη αν μια ελληνίδα μπορεί να θεωρηθεί 100% επαγγελματίας αθλήτρια. Εννέα στις δέκα κοπέλες που παίζουν στην Α1, εργάζονται και κάπου αλλού γιατί οι απολαβές είναι πολύ μικρές για να μπορέσεις να βιοποριστείς. Εν ολίγοις είναι πολύ δύσκολο στην Ελλάδα να παίζεις μόνο μπάσκετ σε αντίθεση με κάποιες χώρες του εξωτερικού που θεωρείται δεδομένη η πλήρης αφοσίωση στο άθλημα».
Πέρυσι γύρισες στην Ελλάδα για χάρη του Αθηναϊκού και μάλιστα η ανακοίνωση έκανε λόγο για πολυετή συνεργασία. Πως πήρες την απόφαση να αφήσεις το εξωτερικό με ό,τι συνεπάγεται αυτό από συνθήκες και επίπεδο και να γυρίσεις στην Ελλάδα;
«Ο Αθηναϊκός είναι ένα ιστορικό σωματείο. Πείστηκα από το πλάνο και το όραμα της διοίκησης για διάκριση όχι μόνο εντός των συνόρων και αποφάσισα να γυρίσω. Σίγουρα και η τριετής συμφωνία που μου πρόσφερε η ομάδα μου δημιούργησε το αίσθημα της ασφάλειας και της συνέπειας κάτι που είναι ζητούμενο στην Ελλάδα. Βεβαίως, για να είμαι απολύτως ειλικρινής υπήρξαν και προσωπικοί λόγοι που με ώθησαν σε αυτή την απόφαση».
Πως κρίνεις την πορεία τη δική σου σε ατομική επίπεδο, όσο και του Αθηναϊκού;
«Θεωρώ ότι η πορεία της ομάδας ήταν πολύ πετυχημένη. Παίξαμε ελκυστικό επιθετικό μπάσκετ και δώσαμε κάτι διαφορετικό στην κατηγορία. Προσωπικά θεωρώ ότι εξελίχθηκα σαν παίκτρια καθώς αντεπεξήλθα στον αγωνιστικο ρόλο που μου δόθηκε. Δεν ξέρω αν έπαιξα καλά ή όχι πάντως το σίγουρο είναι ότι προσπάθησα στο 100%».
Τη νέα χρονιά θα είσαι στη Νέα Ιωνία. Πως ήρθε αυτή η απόφαση;
«Είμαι παίκτρια του Αθηναϊκού αυτό δεν αλλάζει. Η αγωνιστική φιλοσοφία που η ομάδα επέλεξε να ακολουθήσει για τη φετινή σεζόν δεν είχε το δικό μου όνομα στο πλάνο. Αυτό συμβαίνει σε ομάδες που στοχεύουν πολύ ψηλά και φυσικά είναι κομμάτι της δουλειάς μας. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη και έναν απέραντο σεβασμό στη διοίκηση του Αθηναϊκού και πιο συγκεκριμένα στον κύριο Ραμαντάνη που με βοήθησε σε ό,τι χρειάστηκα . Η Νέα Ιωνία είναι ένα καινούργιο κεφάλαιο που ανοίγει με ανθρώπους που έχουν όρεξη και πείσμα να πετύχουν. Ελπίζω να βοηθήσω όσο περισσότερο μπορώ».
Είσαι μια Ελληνίδα αθλήτρια που έχει χαρακτηριστικά που γενικά λείπουν, ειδικά για τις θέσεις στις οποίες αγωνίζεσαι. Έχεις σουτ και προσωπική φάση. Τα δούλεψες από μικρή ηλικία; Στόχευσες σε αυτά ή απλά είχες το ταλέντο και σου βγήκε;
«Στο σουτ δεν είχα ποτέ ταλέντο. Είναι ένα στοιχείο που προσπαθώ μέσα στα χρόνια να βελτιώσω. Νομίζω δεν έχω φτάσει εκεί που θέλω. Από μικρή ήμουν γρήγορη και δεν φοβόμουν την επαφή. Αυτό νομίζω με βοήθησε να παίρνω πρωτοβουλίες στο παιχνίδι».
Πως κρίνεις το γεγονός ότι υπάρχουν λίγες ελληνίδες με προσωπική φάση; Δηλαδή οι περισσότερες δεν είναι αυτόφωτες, αλλά ετερόφωτες.
«Θεωρώ ότι υπάρχουν αρκετές αξιόλογες. Νομίζω η προσωπική φάση, το 1vs1 που λέμε είναι και λίγο ταλέντο. Πρέπει να το έχεις. Σίγουρα παίζει ρόλο και η προπόνηση αλλά και η εξέλιξη του αθλήματος. Τώρα το μπάσκετ παίζεται έξω από τη γραμμή του τριπόντου, ενώ παλιά έβλεπες ότι υπήρχαν πιο πολλές κάθετες φάσεις. Ολα παίζουν το ρόλο τους».
Αν παρατηρήσουμε συνολικά στις μεταγραφές, οι Αμερικανίδες που έρχονται – τουλάχιστον τα γκαρντ – έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά. Σουτ και iso. Δηλαδή ξεκάθαρα είναι αυτό που λείπει. Τι θα πρέπει να γίνει για να αλλάξει αυτό; Φυσικά αυτό δεν φτιάχνεται στα 1-2 χρόνια. Είναι αποτέλεσμα μιας παραγωγικής διαδικασίας.
«Εννοείται είναι αποτέλεσμα παραγωγικής διαδικασίας. Πιστεύω ότι τα έχουμε μπερδέψει λίγο εδώ πέρα. Τα παιδιά δουλεύουν και πιστεύω ότι θέλουν να δουλέψουν αλλά όχι με το σωστό τρόπο. Μας λείπει το πλάνο και οι υποδομές. Όταν ένα παιδί από την Αμερική προπονείται 10 (τουλάχιστον) ώρες παραπάνω την εβδομάδα σε σχέση με ένα Ελληνόπουλο, δεν νομίζω ότι υπάρχει νόημα να συγκρινόμαστε. Απέχουμε πολύ από αυτό».
Αν ήσουν εσύ προπονήτρια και ξεκινούσες ένα τμήμα από την αρχή και σε θεωρητικό πλαίσιο, θα το είχες μέχρι τις Νεάνιδες. Πως θα το δούλευες; Που θα στόχευες;
«Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να μιλήσω προπονητικά γιατί δεν είμαι προπονήτρια. Θεωρώ ότι τα πράγματα και οι συνθήκες που δουλεύουν οι προπονητές είναι ούτως ή άλλως δύσκολες. Το μόνο που δεν θα έκανα σίγουρα είναι να τους μαθαίνω συστήματα. Τι να το κάνω το παιδί να ξέρει να βγει από ένα σκριν και να μην ξέρει να σουτάρει»;
Η αθλητικότητα πόσο βοηθητική είναι σε μια παίκτρια ή σε έναν παίκτη; Το ρωτάω αυτό γιατί υπάρχει η «καφενειακή» δικαιολογία «Δες τον Γιόκιτς, έχει κοιλιά αλλά είναι από τους καλύτερους στον κόσμο».
«Ο Γιόκιτς είναι ένας. Είναι η εξαίρεση του κανόνα. Η αθλητικότητά δεν είναι μόνο χρήσιμη για να τρέξεις πιο γρήγορα ή να πηδήξεις πιο ψηλά. Το κυριότερο όλων είναι να δουλέψεις έτσι ώστε να αποφύγεις τραυματισμούς. Εκεί εστιάζει ο καλός γυμναστής, τα υπόλοιπα έρχονται μέσα στα χρόνια».
Που πονάει το άθλημα αυτή τη στιγμή; Σε επίπεδο γυναικών.
«Πονάει σε πάρα πολλά θέματα. Έλλειψη αθλητριών, κίνητρα παραγόντων, τηλεοπτική κάλυψη, απουσία κεντρικού χορηγού, ερασιτεχνική αντιμετώπιση της γυναίκας αθλήτριας και άλλα ποσά μπορώ να σκεφτώ».
Οι δικοί σου στόχοι ποιοι είναι σε ατομικό επίπεδο; Τι θεωρείς ότι δεν έχει πάει καλά εώς τώρα και θες να το βελτιώσεις;
«Έχω κάποιους στόχους που τους κρατάω για μένα αν μου επιτρέπεις. Πέρσι ξεκίνησα το πρωτάθλημα κι ήθελα να κάνω πάνω από 10 ασίστ σ’ ένα παιχνίδι, το κατάφερα . Εχω αρνητικά και προσπαθώ να τα δουλέψω. Όλοι οι παίκτες έχουν».
Ποια η διαφορά της ατομικής προπόνησης με την ομαδική για μια παίκτρια; Σε τι ωφελείται από τη μία και σε τί από την άλλη;
«Είναι σημαντική η διαφορά. Στην ατομική προπόνηση συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου και στις αδυναμίες σου, στην ομαδική όλοι δουλεύουμε για το καλό του συνόλου. Εννοείται ότι η μία συνδέεται με την άλλη γιατί όσο πιο ολοκληρωμένος είναι ένας παίκτης, τόσο περισσότερα μπορεί να προσφέρει στο σύνολο. Η βελτίωση έρχεται κυρίως το καλοκαίρι με την δουλειά που κάνει ο κάθε αθλητής».
Το καλοκαίρι ποια είναι η καθημερινότητα μιας αθλήτριας που θέλει να παίξει σε υψηλό επίπεδο;
«Σίγουρα ξεκούραση. Είναι τόσο σημαντική όσο η προπόνηση. Από εκεί και πέρα ατομική δουλειά στις αδυναμίες και αρκετά βάρη».
Η ρουτίνα σου κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής χρονιάς ποια είναι; Υπάρχουν ατομικές στο πρόγραμμα; Φυσικά δεν μιλάμε απαραίτητα με προπονητή personal trainer, αλλά μόνη σου. Πηγαίνεις στο γήπεδο να δουλέψεις μόνη σου;
«Στον Αθηναϊκό ήμασταν τυχερές. Είχαμε δύο ατομικές την εβδομάδα και φυσικά τα βάρη μας το πρωί. Επειδή παράλληλα σπουδάζω δεν μου ήταν εύκολο. Προσπάθησα να πάω σε όσες περισσότερες προπονήσεις μπορούσα. Δεν θα ξεχάσω το break των Χριστουγέννων που λόγω ασθένειας δεν είχα ακολουθήσει το πρόγραμμα της ομάδας για 6-7 μέρες αλλά παραμονή και ανήμερα πρωτοχρονιάς ήμουν εκεί και έβαλα τη δουλειά που έπρεπε. Αυτό μου έδωσε αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια».
Θεωρείς ότι είναι προαπαιτούμενη η ατομική για να παίξει μια παίκτρια σε υψηλό επίπεδο;
«Είναι αλλα στην Ελλάδα είναι δύσκολο. Τα γήπεδα είναι ελάχιστα και τα οικονομικά των οικογενειών δύσκολα. Δεν έχουν όλοι χρήματα για personal, προπονητή ατομικής, γήπεδο κλπ. Πολλά παιδιά θέλουν να κάνουν και παρακαλούν για μισή ώρα γήπεδο, γενικά στο θέμα των υποδομών έχουμε πρόβλημα».
Φέτος θα αγωνιστείς μαζί με την αδερφή σου στην ίδια ομάδα. Πως είναι να παίζεις με ένα συγγενικό σου πρόσωπο στην ίδια ομάδα; Πως είναι η καθημερινότητα;
«Έχουμε πολλά χρόνια να παίξουμε συμπαίκτριες. Για μένα δεν αλλάζει κάτι. Όπως βλέπω τις συναθλήτριες μου, βλέπω και την αδερφή μου. Στην καθημερινότητα μας το μόνο που θα αλλάξει είναι ότι θα πηγαίνουμε στο ίδιο γήπεδο για προπόνηση και θα έχουμε το ίδιο πρόγραμμα αγώνων».
Υπάρχουν καβγάδες μεταξύ σας αναφορικά με το μπάσκετ;
«Όχι, πιο μικρές διαφωνούσαμε. Τώρα συμφωνούμε σχεδόν σε όλα».
Γενικά θεωρείς ότι είναι καλό για την σχέση δύο αδερφών να παίζουν στην ίδια ομάδα ή το έχουμε μεγαλώσει υπερβολικά μέσα στο κεφάλι μας, ενώ στην ουσία είναι κάτι απλό;
«Νομίζω όταν είσαι παιδί έχει κάποια διαφορά. Μεγαλώνοντας εγώ προσωπικά δεν το ξεχωρίζω. Το έχουμε μεγαλώσει στο κεφάλι μας. Θεωρώ ότι ίσως ένα μικρό πλεονέκτημα έχουμε στο τομέα της επικοινωνίας κι ότι ξέρουμε μπασκετικά ή μια την άλλη αλλά ως εκεί».
Κεφάλαιο Εθνική Ομάδα. Πως είδες την εικόνα μας;
«Καταρχάς ήταν μια πολύ ωραία διοργάνωση που ο κόσμος την αγκάλιασε. Η ομάδα είχε απουσίες και σίγουρα αυτό φάνηκε ως έναν βαθμό. Τα κορίτσια έδωσαν το καλύτερο τους εαυτό κι η εικόνα ήταν θετική. Πρακτικά ενα κακό δέκαλεπτο μας στοίχισε την πρόκριση. Αλλα τα οφέλη είναι σίγουρα πολλά».
Ας μπούμε λίγο πιο τεχνικά. Μας έλειπε πολύ το γρήγορο παιχνίδι, το decision making και κυρίως η ευστοχία. Τι φταίει γι’ αυτό;
Ακόμα είμαι παίκτρια δεν ξέρω για πόσα χρόνια ακόμα (γέλια). Δεν θέλω να μπαίνω σε τεχνικά κομμάτια γιατί δεν είναι η δουλειά μου αυτή. Οταν θα σταματήσω αν κι εφόσον ασχοληθώ με προπονητική θα έχουμε όλο τον καιρό να τα συζητήσουμε και να τα αναλύσουμε».
Κατά τη γνώμη σου, σε μια οποιαδήποτε Εθνική, πρέπει να καλούνται οι καλύτερες ή εκείνες που μπορούν να εφαρμόσουν καλύτερα το πλάνο;
«Συνήθως οι καλύτερες είναι αυτές που έχουν παίξει και στο καλύτερο επίπεδο, άρα έχουν εικόνες και μεγάλη προσαρμοστικότητα. Το καλύτερες είναι υποκειμενικό. Κάθε προπονητής έχει στο μυαλό του κάτι διαφορετικό».
Υπάρχει ένα ταμπού, θεωρείς, συγκριτικά με την Εθνική; Ότι δεν μπορούμε να πάμε παραπάνω, ότι θα είμαστε πάντα υπό και λοιπά;
«Κανένα ταμπού. Ανταγωνιζόμαστε χώρες που έχουν πολύ καλύτερα πρωταθλήματα, μεγαλύτερη οργάνωση και προβολή. Καλύτερες απολαβές και επαγγελματισμό. Εγώ προσωπικά θεωρώ πως κάθε συμμετοχή της Εθνικής Ομάδας σε μεγάλη διοργάνωση είναι επιτυχία».
Από που θεωρείς ότι προκύπτει και ποιοι αναλώνονται σε αυτά, αλλά και τι σκοπό έχουν, αν υπάρχει φυσικά κάποιος σκοπός.
«Δεν προκύπτει από κάπου! Εμείς μόνοι μας βάζουμε ταμπέλες στους εαυτούς μας. Νομίζω ότι με προσπάθεια και σωστή οργάνωση η επιτυχία θα έρθει. Γενικά η Ευρώπη βρίσκεται σε μια περίοδο που οι περισσότερες ομάδες κάνουν ανανέωση, βλέπε Σερβία, Ισπανία κλπ., οπότε το θεωρώ ευκαιρία και για εμάς να προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο».
Θέλεις να μου φτιάξεις την ιδανική παίκτρια στο δικό σου μυαλό; Και αγωνιστικά αλλά και σε θέμα πνευματικής δύναμης.
«Ιδανική παίκτρια είναι αυτή που πνευματικά και σωματικά μπορεί να ανταπεξέρχεται. Προσωπικά εκτιμώ τις παίκτριες που κάνουν πολλές δουλειές στο γήπεδο».
Θα σου ζητήσω το ίδιο και για τον προπονητή. Φτιάξε μου έναν ιδανικό προπονητή στο μυαλό σου, πάντα με βάση το τακτικό πλάνο, τον τρόπο παιχνιδιού και φυσικά τον πνευματικό του κόσμο.
«Ο προπονητής είναι δάσκαλος. Για μένα είναι ελάχιστοι αυτοί που ξέρουν τι θέλουν και πως το επικοινωνούν. Ο ιδανικός προπονητής για μένα τουλάχιστον είναι αυτός που πείθει τις παίκτριες του να παίξουν πάνω από τις δυνάμεις τους».
Υπήρξαν στιγμές που ένιωσες πως κάποιοι σου γύρισαν την πλάτη όταν τους είχες πραγματικά ανάγκη; Πώς διαχειρίστηκες αυτές τις καταστάσεις;
«Φυσικά μου γύρισαν την πλάτη. Με απέρριψαν άδικα και άλλοι δεν μου έδωσαν καν την ευκαιρία. Γενικά στην Ελλάδα καλά λέει ο σοφός λαός, “καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα”. Ζεις πάντα στη σκιά του παρελθόντος ή του τι έκανες ή δεν έκανες πριν 10-15 χρόνια. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν ωριμάζουν και εξελίσσονται. Εγώ το βιώνω καθημερινά αυτό».
Στο ταξίδι σου μέχρι εδώ, υπήρχαν άνθρωποι που σε υποτίμησαν ή σε ξέχασαν στα δύσκολα. Τι θα ήθελες να τους πεις σήμερα;
«Ακόμα υπάρχουν. Άνθρωποι που με κορόιδεψαν με χειρίστηκαν ή εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι είμαι δοτική και αυθόρμητη. Εχω κάνει πολλά λάθη, πάρα πολλά και ίσως κι εγώ να μην έχω φερθεί σωστά αλλά δεν είναι ποτέ με δόλο ή με κακία. Σκέφτομαι και εκφράζομαι ελεύθερα. Ενεργώ πολλές φορές με βάση το συναίσθημα. Ίσως αυτό να είναι και το λάθος. Θέλω να τους πω ότι είμαι ακόμα εδώ και θα είμαι γιατί αγαπώ πολύ αυτό που κάνω. Μπορεί να πέφτω και να απογοητεύομαι αλλά βρίσκω το κουράγιο και σηκώνομαι».
Πιστεύεις ότι οι δυσκολίες δείχνουν ποιοι είναι πραγματικά δίπλα σου; Πόσο σε επηρέασαν αυτοί που απομακρύνθηκαν;
«Θα έλεγα πως ναι. Οι δύσκολες καταστάσεις σίγουρα φανερώνουν πολλά. Και ο αθλητισμός ή καλύτερα ο πρωταθλητισμός έχει πολύ περισσότερες από καλές. Κάθε φορά που επενδύω σε κάποιον άνθρωπο και με απογοητεύει ή με εκμεταλλεύεται, απογοητεύομαι παρά πολύ. Αλλά εγώ έτσι είμαι, αυτός είναι ο χαρακτήρας μου και δεν αλλάζω. Όπως έχει πει και ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννη Ρίτσος, “άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε”. Ολα έχουν κάποιο λόγο που γίνονται».
Υπάρχουν άτομα που εμφανίστηκαν ξανά τώρα που τα πράγματα πάνε καλά; Πώς το διαχειρίζεσαι αυτό;
«Δεν πάνε και τόσο καλά. Βρέθηκα σ ένα περίεργο σταυροδρόμι τους τελευταίους μήνες. Τώρα ξαναβρίσκω σιγά – σιγά την αυτοπεποίθηση μου. Είχα πολλές αμφιβολίες για μένα και όχι μόνο στο μπασκετικό κομμάτι. Τα άτομα που έχω επιλέξει είναι οικογένεια πια και έτσι ξέρω που μπορώ να ποντάρω και που όχι».
Πηγή και φωτό: weakside.gr